post

Niet medezeggenschap, wel belangrijk!

Wist je dat 3FM en MIND een initiatief hebben opgezet om jongeren met psychische problemen meer aandacht te geven? “In opdracht van 3FM ondervroeg onderzoeksbureau Newcom 625 jongeren over psychische problemen. Op de vraag of zij last hadden van klachten zoals slecht slapen, piekeren, somberheid, angst of eetproblemen, zei 43 procent ja.”

Tot donderdag 4 mei hoor je elke dag op 3FM tussen 14:00 – 16:00 uur jongeren spreken over hun klachten. Op de websites die onderaan genoemd worden, kun je meer informatie vinden, zoals tips over hoe je het beste je omgeving inlicht.

Jongeren met psychische klachten komen helaas steeds vaker voor. Heb jij hiermee te maken en weet je niet wat hiermee aan moet? Een paniekaanval, depressie, angststoornis, burn-out etc. zijn geen zaken waarover je hoeft te schamen. Als je last van klachten en het idee hebt dat je niet bij je familie, vrienden, huisarts, studentdecaan, gewoonweg bij niemand terecht kan omdat je denkt dat je niet serieus genomen wordt. Geef niet op! Via de website korrelatie kun je online anoniem de eerste stap zetten. Zoek hulp, want jij bent het waard!

Waarom hebben we het hierover bij MUST?

Het kan best zijn dat jij je helemaal niet aangesproken voelt, maar ook dan willen we jouw aandacht vragen voor deze actie. Als Vereniging MUST hebben we in de afgelopen jaren ook het één en ander meegemaakt en het zou mooi zijn als we een beetje kunnen omkijken naar elkaar. Natuurlijk zijn we niet allemaal opgeleid om diagnoses te stellen of mensen te begeleiden, maar als je iemand in je omgeving kent die je zou kunnen helpen met onderstaande informatie, waarom niet? We zien natuurlijk graag dat iedereen zich prettig voelt.

Voor meer informatie (en hulp):

http://nos.nl/op3/artikel/2170940-bijna-de-helft-van-de-jongeren-heeft-last-van-een-onzichtbare-ziekte.html
https://wijzijnmind.nl/nieuws/openup-week-jongeren-praten-over-psychische-klachten
http://www.korrelatie.nl

post

Blog: Het leven

Het leven

-Stefan Richie- Stefan tumbnail

Het leven van de student en je kunt bijna zeggen, van de moderne Nederlander, wordt steeds drukker en stressvoller. We leven in de tijd dat burn-out volksziekte nummer één is. Dat dit een complex fenomeen is wat haast per definitie een samenloop van omstandigheden en beslissingen is dat is een feit. Steeds vaker leven we in gedachten in de toekomst, zijn we bezig met alles wat we nog moeten doen, wat er van ons verwacht wordt en zijn we angstig voor de onzekerheden die dat met zich meebrengt.

In plaats van het gezonde “wat wil ik doen” zijn we bezig met “wat moet ik doen” hetgeen lijnrecht tegenover het ander staat. Wat moet ik doen komt vanuit het verstand, de ratio. Je gaat bedenken wat je moet doen op basis van wat er van je verwacht wordt, wat anderen van je verwachten, wat je denkt dat het beste is, wat nodig is om je doel te bereiken etc. Wat wil ik doen is echter iets irrationeels. Het maakt voor je gevoel namelijk weinig uit of iets wel handig is om te doen, of het wel is wat er van je gevraagd wordt, of je het eigenlijk wel zou moeten willen, het is strikt gevoel en gevoel alleen. Dat je niet blind op je gevoel af moet gaan daar zijn velen het over eens, maar dat we niet blind op onze gedachten af moeten gaan? Dat heb ik nog weinig mensen horen zeggen.

Het gevolg is dat je op een gegeven moment vervreemd raakt van je gevoel. Je leeft immers niet meer in het hier en nu, je bent bezig met allerlei angsten, onzekerheden en verwachtingen, en niet meer met goh waar ben ik, hoe voel ik me, wat is er allemaal om me heen, wat hoor ik, heb ik het warm of koud. Omdat je continu in gedachten in de toekomst bent, maak je het heden nauwelijks mee, zonde als je het mij vraagt.

Om niet meer in de toekomst te zijn maar in het hier en nu te leven is mindfullness zeer populair. Concentreert en focust je op je zintuigen, accepteert gedachten die opkomen, beoordeeld ze niet en laat ze voor wat ze zijn. Hierdoor wordt je rustig en kom je in contact met jezelf, het hier en nu. Waarom wordt je er toch zo rustig van? De toekomst is als een woeste zee, je weet nooit waar de volgende golf vandaan komt, hoe hoog die golven gaan zijn en wanneer ze komen. Daarnaast kunnen er nog allerlei andere onvoorziene dingen gebeuren die wellicht niet wenselijk zijn. Kortom, de onzekerheid van de toekomst is niet de meest rustige plek om met je gedachten te bivakkeren. Daarom werkt in contact staan met het hier en nu rustgevend want het heden is zoals het is, je voelt je zoals je je voelt, en als je daar vrede mee hebt en je voelt je veilig, dan wordt je rustig.

Er is echter nog een plaats waar dingen zeker zijn, en boordevol gevoel en leven, wellicht de grootste bron van levensenergie en (wijsheid) die we hebben, het verleden. Je hebt mooie en minder mooie herinneringen, herinneringen die blijdschap en herinneringen die verdriet oproepen. Wat deze herinneringen allemaal gemeen hebben is dat ze gevoel oproepen.

Je bent lekker aan het zwemmen in het zwembad en je bent een bal aan het overgooien met je beste vriend. Je denkt dat het grappig is om de bal onderwater te verstoppen en duwt de bal onder water. Wat je opvalt is dat hoe dieper je de bal onderwater duwt, hoe harder de bal terug omhoog duwt. Deze bal en het principe van de bal onder water staat symbool voor je gevoel. Wanneer je gevoel wegstopt of onderdrukt dan voel je niks maar je krijgt er stress voor in de plaats. Of het nu je angstig voelen is voor wat er in de toekomst staat te gebeuren, het liefdesverdriet is voor je studentenvriendinnetje die het net uitgemaakt heeft, in mindere of meerdere mate leidt het onderdrukken van gevoel tot stress. Het is vaak lastig om negatieve gevoelens te accepteren die in het heden of in de toekomst een significante rol spelen of gaan spelen, en daarom is het onderdrukken hiervan niet onbegrijpelijk. Makkelijker is het om gevoel te hebben bij gebeurtenissen die verder bij je vandaan staan, in het verleden, zei het positief of negatief. Het enige wat we hoeven te doen is te gaan zitten en zoals de mens dat perfect kan, het mooie verleden of mooie momenten weer even te herbeleven. We hebben duizenden uren film opgeslagen hebben in ons hoofd, met de bijbehorende gevoelens, het geluid, de geuren, situaties dusdanig gedetailleerd dat we het kunnen herbeleven als de dag van gister, en daar kan geen Netflix tegenop. Is dit ontspannen? Jazeker. Het is al gebeurd, de informatie op de harde schijf die we ons brein noemen staat er al op, we hoeven het alleen nog af te spelen.

Natuurlijk staan er op die harde schijf ook beelden en ervaringen die je niet graag wilt herbeleven, bij de een intenser en ingrijpender dan bij anderen, maar je hebt vast ergens leuke herinneringen gemaakt, mooie momenten beleeft met mensen waar je om geeft, en mooie momenten met jezelf. Of we het nu willen of niet, het verleden het je gevormd tot wie je bent, en een kijkje in het verleden is een kijkje naar binnen.

post

Blog: afstuderen… Help!

Het is bijna blok B, de tijd gaat mega snel! Het betekent dat we zo weer op de helft zijn, en voor je het weet is het jaar voorbij. Voor vele van ons betekent dat afstuderen. Opzich is dat het doel, dat papiertje halen. En dan wat? Werken? Reizen? Doorstuderen? Huilen in een hoekje?

Studeren op de HU is namelijk nu best veilig geworden. Het werkt elke dag hetzelfde. Totdat je ineens straks een scriptie moet schrijven en doei moet zeggen. Ik vind dat best eng… is het Volwassen worden? Ik wil nog niet denken aan hypotheken, rondkomen zonder DUO, een drukke baan en al helemaaaal niet aan leven zonder studenten kaart. Ik stel het daarom maar een beetje uit, ik ga hierna als het goed is doorstuderen. Maar ja, dan is dat diploma binnen… en dan gaat dat volwassen leven toch voor je deur staan. Geen oneindige studentenfeestjes meer, geen StuFi, geen studentenOV, geen HU die mij vertelt wat mijn rooster is, geen modulehandleidingen, geen studentenkamer… das eigenlijk best chill, geen papers en tentamens…. ook best fijn, een inkomen, een huis, niet meer afhankelijk zijn van DUO, geld, nooit meer HU roosterproblemen, nooit meer herrie van je huisgenoten, een diploma… en nooit meer sharepoint! Eigenlijk heb ik er best veel zin in. Laat dat volwassen leven maar komen. Eerst alleen die scriptie, maar dat komt wel goed… ik weet tenminste waar ik het voor doe

Thianna Tumbnail

 

Thianna Noordzij

post

MOP – Mannen Op de PABO

De mop ‘Er komt een man bij de dokter…’ hebben we vaak geIMG-20160206-WA0007noeg gehoord. Step aside flauwe grapjes, er is een nieuwe MOP met een missie: de Mannen op de Pabo. Wat dat inhoudt, vertelt vierdejaars student en meester-to-be Kristiaan Huppelschoten (zie foto) aan MUST-redactielid Luisa.

Wat is de MOP?
MOP staat voor Mannen Op de Pabo, waarmee eigenlijk meteen ons doel al duidelijk is. Wij zijn een groep die meer mannen in het onderwijs wil. Het initiatief dat gestart is door (uiteraard twee mannelijke) studenten bestaat nu zo’n vier jaar. Wij strijden voor vier doelen:

  • werven van mannen voor de pabo
  • het behouden van deze mannen
  • het verbroederen van mannen onder elkaar
  • zichtbaar zijn

Dit doen wij door te promoten op open dagen, mee te doen met landelijke activiteiten en leuke activiteiten te organiseren. Eens in de maand vindt een bijeenkomst plaats (MannenMoment) waarin we punten bespreken die voor veel mannen interessant zijn.

Een voorbeeld van dat soort bijeenkomsten zijn Mees-Kees-Lessen. Dit is gebaseerd op de populaire boeken en films van Mees Kees, die iedere keer weer de meest geweldige lessen bedacht. De lessen zijn bedoeld om elkaar te inspireren tot leuke lessen. Vaak wordt er gesproken over lessen die minder goed gaan. Het is echter ook goed om te vertellen over die ene les waarbij je helemaal hebt uitgepakt.

Wat voor meerwaarde heeft de MOP voor jou?
De status van de leerkracht is de laatste jaren hard achteruit gegaan. De status is weg van dit mooie en nuttige vak. Het is nog niet eens zo lang geleden dat je de leerkracht en de dokter naast elkaar plaatste als je het had over de status van beroepen. Nu moet je jezelf bijna verantwoorden tegenover je vrienden als je vertelt dat je aan de PABO gaat studeren. Het feit dat er zo weinig mannelijke studenten op deze opleiding zijn, helpt ook niet mee. Met de MOP zorgen we dat de mannen uit jaar 1 t/m 4 elkaar opzoeken. Met mijn rol binnen het bestuur kan ik hieraan bijdragen. Dit geldt ook voor straks in de teamkamer van een school. Ik wil dan niet de enige man zijn die steeds de zware dozen moet tillen en naar verhalen moet luisteren over zwangerschappen.

Je zit in het bestuur van de MOP, wat vind je daarvan?
Een jaar na oprichting heeft één van de initiatiefnemers een stap terug genomen zodat hij rustig kon afstuderen. De andere initiatiefnemer, Joran, zou er toen alleen voor komen te staan, waardoor hij heeft gevraagd of ik mee wilde helpen aan het opbouwen van deze vereniging. Eigenlijk heb ik geen moment getwijfeld om “ja” te zeggen. Nu hebben we een bestuur met uit alle jaarlagen een bestuurslid. Ik vind het heel leuk om in het bestuur te zitten, omdat je op deze manier achter de schermen kijkt bij de HU en een mooi netwerk opbouwt in het werkveld. Binnen het bestuur hebben we onderling een goede band waardoor je fijn samenwerkt en zo leuke dingen op kan zetten. De resultaten die we bereiken, maken mij ook trots: zo stijgt het aantal inschrijvingen van mannen van 10% in 2013 naar 30% in 2014 en 2015.

Ook de media heeft ons initiatief opgepikt: we zijn benaderd door de NOS en instanties als de ChristenUnie benaderen ons voor advies over meer mannen in het onderwijs.

Tegen welke vooroordelen loop je aan als man op de PABO?
In de onderbouw moet je als man goed oppassen: een kind op schoot nemen is niet meer de normaalste zaak van de wereld. Mannen zijn de laatste tijd veel in opspraak geweest in het nieuws waardoor je als leerkracht meer gaat nadenken over je eigen handelen. Een huilende kleuter heeft soms even behoefte aan een knuffel, maar kan je die nog geven als meester?

Dit levert vaak mooie gesprekken op bij de bijeenkomsten van MOP. Deze onderwerpen worden op de Pabo niet aangesneden omdat het overgrote deel van de studenten zich niet voelt aangesproken: zij zijn immers vrouw. Een ander groot vooroordeel waar ik me zelfs een beetje aan stoor is dat de associatie tussen PABO en homo heel snel gelegd is. Nu is het zo dat veel mannen op de PABO een empathisch vermogen hebben en iets zorgzamer zijn dan de meeste mannen. Alleen om daarmee die associatie te maken vind ik niet kloppend.  Andere vooroordelen is dat je als man snel gekoppeld word aan de bovenbouw. Je wordt gek aangekeken als je een dagje bij de kleuters staat.

Verder hebben ze in het werkveld een bepaald verwachtingspatroon, dat je handig bent met apparaten en wel even die zware dozen naar boven kan tillen.

En welke voordelen zijn er?
Er zijn veel voorbeelden, maar die zijn niet per se gebonden aan het feit dat je een man of een vrouw bent.

Een mannelijke leerkracht komt minder vaak voor, dus een voordeel is dat je een grotere baankans hebt. Scholen willen vaak een beter balans voor de klas en in de teamkamer.

Een laatste flauwe vraag… Ken je nog een goede mop?
Je laatste vraag is misschien wel een beetje flauw maar aan de andere kant een ‘inkoppertje’. Nu is humor ook wel een grote kracht van een meester, daarom een mop van de meester.

Jantje zit in de klas als de juf de vraag stelt: “er zitten drie vogels op een tak, de jager schiet één vogel neer, hoeveel vogels zitten er dan nog op de tak?”

Jantje steekt zijn vinger op en zegt: “Nul vogels, juf!”

“Dat klopt niet Jantje” zegt de juf, waar op Jantje zegt: “Jawel hoor juf, die andere twee vogels zijn namelijk weggevlogen”. “Nou Jantje, het antwoord is niet goed maar jouw manier van denken bevalt me wel”

“Dan weet ik ook nog wel een raadsel,” zegt Jantje, “Er zitten drie vrouwen op het terras met een ijsje in de hand. De ene vrouw likt aan haar ijsje, de tweede vrouw zuigt op haar ijsje en de derde vrouw die bijt op haar ijsje. Welke vrouw is getrouwd?”

Waarop de juf antwoord: “dat weet ik niet zo hoor Jantje, ik denk die vrouw die aan het ijsje zuigt.” “Nee juf, degene met de trouwring om natuurlijk, maar uw manier van denken die bevalt mij wel.”

Meer weten over de MOP? Neem dan een kijkje op de website.

post

Waarom ik dacht dat ik geen bestuur kon doen, en het toch deed

Het was mijn derde borrel bij MUST, ik was gezellig aan het kletsen over mijn opleiding en hoeveel tijd ik eraan besteed. ‘Oh, dan kun je wel een bestuursjaar doen!’ riep Siham uit. ‘Een bestuursjaar?’ Riep ik. ‘Ben je gek ofzo?’

Dat ik überhaupt lid was van een vereniging verbaasde iedereen zich al over (en ik ook) maar bestuur, nee dat is niks voor mij. Naarmate ik langer en vaker naar must ging begreep ik steeds beter waarom ik überhaupt lid was geworden: ik voelde mij er thuis, de mensen waren open en bovenal: ik leerde er ontzettend veel. In deze plek waar ik mij veilig voelde begon een bestuursjaar steeds minder eng te klinken. En steeds meer als iets voor mij.

En toen begon het, de sollicitatieprocedure, na kort getwijfeld te hebben wist ik het zeker: ik wil leren, ik wil buiten mijn comfortzone gaan, maar bovenal wil ik mij inzetten voor MUST. Na een inwerktraject met toffe en leerzame trainingen stond ik op 17 september in een jurkje (en mensen die mij kennen weten dat dat uitzonderlijk is) voor minimaal 50 man te speechen, ik was voorzitter van MUST geworden. Het 13bestuur. Ik was bang, enthousiast, emotioneel maar bovenal trots. Wij met z’n vieren waren gekozen als bestuur van MUST. En dat was maar het begin.

Na het schrijven van een jaarplan zijn wij aan de slag gegaan, met onze doelen, portefeuilles en onze algemene taken, daar zijn wij nog steeds met heel veel plezier mee bezig. Elke dag leer ik, over mijzelf, over de vereniging en over werken in een team. En ik weet dat ik daar de rest van mijn leven profijt van ga hebben.

Ik weet nu zelfs eindelijk wat ik wil in de toekomst en waar ik goed in zou zijn. Ik doe dit allemaal met school ernaast, dat gaat voor mij goed, ik zal geen vertraging oplopen (afkloppen) het is druk, maar zo ontzettend belonend dat vertraging het zeker waard zou zijn. De combi is in ieder geval mogelijk.

Over 20 jaar, als ik terugkijk op mijn studententijd, zal ik zo ontzettend trots zijn op wat ik heb gedaan, wat ik heb bereikt en wat ik allemaal in deze tijd heb geleerd!

Dus nu is de vraag, durf jij het aan? Je hebt tot 16 april om te solliciteren! Schroom niet om vragen te stellen (thianna@verenigingmust.nl, 088-4818710).

 

Thianna TumbnailDit blog is geschreven door Thianna Noordzij, Voorzitter van Vereniging MUST, derdejaars Logopedie student, lid van OC Logopedie.

post

Bestuursjaar na afstuderen? Waarom niet!

Je bent aan het studeren en denkt: hè vereniging, bestuursjaar, wat is dat?

Ik zal het je vertellen. Ik zat in mijn 3e jaar. Druk bezig met mijn studie, want ja ik wilde goede cijfers. Eigenlijk wilde ik wel meer. Ik was kritisch op de manier van lesgeven, maar niet zo mondig dat ik klassenvertegenwoordiger was. Ik was meer observant.

Ik zag een mail voorbijkomen over opleidingscommissie, de mogelijkheid om kritisch te zijn op je opleiding en die ook daadwerkelijk te verbeteren. Interessant, maar ik ging er niet op in. Ik kende er niemand, het was te onbekend. Te ver buiten mijn comfort zone.

Totdat Seif Aljan mij vroeg of de opleidingscommissie niks voor mij was. Hij zat er namelijk ook in en vond dat ik er wel paste. Dus ging ik het doen, want hé ik had iemand die ik er kende!

Gelijk in het dagelijks bestuur als vice-voorzitter aan de slag. Totdat de voorzitter opstapte en ik alleen alles ging regelen. Ik kwam tot de conclusie dat het veel beter kon en ging in gesprek met onze OC-Ambassadeur Corné Zweerus.

Hij gaf me tips hoe ik beter contact kon leggen met opleidingsmanagers en hoe ik mijn OC leden meer kon motiveren. Toen zei hij ineens: ‘is een bestuursjaar bij MUST niks voor jou’? Ik was al lid sinds de Autumn Course maar deed er weinig mee. ‘Nee’ zei ik ‘dat is toch niks voor mij, ik ga afstuderen en werken’. Waarop Corné vroeg wat ik belangrijk vond en ik aangaf dat ik het belangrijk vind om te kunnen leren en groeien. Hij zei ‘bij MUST kun je proberen, ervan leren en groeien! Ik denk dat een bestuursjaar echt iets voor jou is’.

We hebben erover doorgepraat en uiteindelijk dacht ik ‘ja, een bestuursjaar bij MUST, dát past bij mij!’ Dus ik solliciteerde. Ondanks dat ik wist dat ik een baan aangeboden had gekregen na mijn studie. Ik wilde ook leren en mezelf ontwikkelen in een veilige omgeving.

solliciteer bestuur

Ik kan je een ding vertellen. Als er één keuze is in mijn leven waar ik geen spijt van heb, dan is het deze. Of je nou studeert, bijna bent afgestudeerd of al afgestudeerd bent, een bestuursjaar levert je een leerervaring op over jezelf en biedt je een geweldig netwerk voor in de toekomst.

Als ik het over mocht doen, dan had ik alleen maar bestuursjaren gedaan tijdens mijn studie.

 

Cropped Elize Dit blog is geschreven door Elize Schipper, Secretaris van Vereniging MUST, afgestudeerd Business Management, oud vice-voorzitter van GOC-Business.

post

Utrecht versus Amsterdam

Het is zoals de battle of the sexes: de eeuwigdurende strijd welke plaats de beste studentenstad is. In deze blog wordt uitgeweid welke stad die eer ten deel komt. (disclaimer: de schrijfster van dit blog woont in Utrecht. Algehele objectiviteit kan niet worden gewaarborgd.)

  1. In Utrecht wordt er tussen de schapen gestudeerd
    Een campus heeft zo z’n voor- en z’n nadelen. Er wordt weliswaar niet in het bruisende stadcentrum gestudeerd, maar met een kwartiertje fietsen ben je zo op de vrijmibo. Ter vergelijking: om vanaf Amsterdam Science Park naar Leidseplein te komen, ben je een stuk langer onderweg.
    De Uithof was vroeger één en al weiland, maar het vee moest plaatsmaken voor studenten. Toch zijn er nog veel boerderijdieren te vinden naast de faculteiten. Over een paar weken breekt de lente aan en dringen de geluiden in de lokalen door van door blatende schapen en kwakende kikkers. Er zijn ergere dingen om mee afgeleid te worden. 😉
  2. Amsterdam wordt overspoeld door hordes toeristen, terwijl Utrecht volgens de Lonely Planten een unsung place is
    Natuurlijk valt er moeilijk te tippen aan het Rijksmuseum en de duiven op de Dam, maar Utrecht kan een uitkomst bieden aan de tsunami van toeristen die jaarlijks Amsterdam overspoelt. Dompel je onder in het verleden bij DOMunder: een historische attractie waarbij je onder de dom letterlijk tussen de geschiedenis loopt. Met een combiticket kan je de domkerk zelf beklimmen en genieten van het prachtige uitzicht. Studenten krijgen uiteraard korting.
  3. Hogeschool Utrecht scoort hoger op de studentenenquêtes
    Hoewel de Hogeschool van Amsterdam en de HU elkaar niet veel ontlopen, scoort de school in Utrecht beter op onder andere de NSE. Vooral studenten met een functiebeperking zijn beduidend tevredener met de HU.
  4. In Utrecht wordt een ‘hallo’ niet gezien als oneerbiedige uitnodiging
    Over Utrecht hangt een sfeer van gemoedelijkheid. Het heeft haast een bourgondische uitstraling, waarbij mensen elkaar vriendelijk op straat begroeten. Hoe anders is Amsterdam. Tijdens een avondje poolen ondervond ik dat zelf: in alle onschuld mensen gedag zeggen, resulteert in vreemde blikken en gefluit. Zoals een Amsterdamse vriendin uitlegde: dit kan al een opening zijn voor een one night stand. Dank je, maar nee bedankt.
  5. Studenten en werkenden genieten in Utrecht gebroederlijk van lokale tentjes
    Move over Starbucks, The Village is hot en happening! Op dit moment zijn er drie locaties waar je in Utrecht heerlijke koffie kan drinken. De nieuwste aanwinst van The Village is op de Uithof zelf, waar je in het blauwe Johanna-gebouw kan genieten van verse Chai Teaen goede muziek.

Natuurlijk heeft Amsterdam ook z’n charmes. Op internet staat er een overweldigend aantal stukken over de leukste straatjes, de beste buurten en de hipste kroegen. Zelf ging ik vroeger vanuit mijn provinciestadje altijd naar Amsterdam. Toen ik eenmaal in Utrecht ging studeren, voelde het als een verademing. De mensen zijn vriendelijk, de stad is overzichtelijker en er zijn nog ontzettend veel toffe (onontdekte plekken).

Utereg, je bent m’n stadsie.

Bronnen:
https://www.lonelyplanet.com/travel-tips-and-articles/77017
http://www.domunder.nl/
http://www.studiekeuze123.nl/instellingen/hogeschool-utrecht
http://www.studiekeuze123.nl/instellingen/hogeschool-van-amsterdam
http://thevillagecoffee.nl/

 

Luisa tumbnail

Dit blog is geschreven door Luisa de Heer, lid en hoofdredacteur van de redactie van Vereniging MUST, derdejaars Logopedie student, lid van OC Logopedie.

post

Samen op de tribune; wachten op wet versterking bestuurskracht

Op dit moment ligt het bij de 1e kamer; de wet versterking bestuurskracht. Deze wet zorgt ervoor dat de positie van medezeggenschap versterkt wordt. Maar wat houdt dat nou in voor een OC op de HU? En hoe is de wet tot stand gekomen?

Tweede kamerMet MUSTers, LSVbers ISOers en andere studenten zaten wij bij de publieke tribune van de plenaire zaal van de tweede kamer. 50+ amendementen waren ingediend op de wet, waar al tijden aan geschaafd werd. En die amendementen moesten stuk voor stuk behandeld worden.

Van de naam van de wet veranderen (naar wet versterking medezeggenschap) tot studentassessor, alles kwam langs. Het duurde uren (en uren en uren) om alles te behandelen. Uiteindelijk moest het zelfs in 2 keer. Ik kan je één ding verzekeren, die groene stoeltjes zitten aan het einde van de dag niet meer zo lekker. De uren dat wij in op de publieke tribune hebben gezeten, staan lang niet gelijk aan de uren lobby die de LSVb en het ISO erin hebben gestoken om de wet en de amendementen zo goed mogelijk voor de studenten te laten uitpakken.

Sinds de bezetting van het maagdenhuis staat medezeggenschap in de spotlight en de conclusie is: het kan beter. En na veel amendementen uit verschillende politieke partijen is dit ook deels gelukt. De OC’s worden na het instemmen van de eerste kamer officiële medezeggenschap. De medezeggenschapsstructuur van hogescholen en universiteiten zullen veranderen. Er is een mogelijkheid tot studentassessoren. Er gaat ontzettend veel veranderen en zoals het er nu naar uit ziet gaat het al in augustus 2016 in.

Als jij een OCer bent, krijg jij door deze wet instemmingsrecht over jou onderwijs. De OC’s van de HU hebben al bindend adviesrecht op de OER, nu zal het instemmingsrecht worden. Dat beteketent dat de formele positie van de OC sterker wordt. Hierdoor zal het management de OC’s in ieder geval een stuk serieuzer moeten gaan nemen en heb jij meer inspraak. Wil je uitgebreid lezen wat er in de wet staat en wat de amendementen zijn? Hier staat alles over de wet overzichtelijk uitgelegd.

Het allerliefste hadden wij nog meer veranderingen gezien, maar de eerste stappen zijn gezet! De wet versterking bestuurskracht zal de positie van de medezeggenschap gaan versterken. Zo’n maagdenhuis debacle willen we niet meer. Medezeggenschap is en blijft een MUST en het wordt sterker en sterker!

 

Thianna TumbnailDit blog is geschreven door Thianna Noordzij, Voorzitter van Vereniging MUST, derdejaars Logopedie student, lid van OC Logopedie.

post

Medezeggenschapsdiscussies; hoe doe je dat?

Medezeggenschapsdiscussies, we kennen ze in alle vormen en maten. In de Opleidingscommissie, Faculteitsraad of Hogeschoolraad wanneer meerdere student- (of docent-)leden het niet eens zijn of wanneer je het niet eens bent met je Opleidingsmanager, Instituutsdirecteur, Faculteitsdirecteur of het College van Bestuur. Maar hoe ga je er nou mee om? En wat kun je het beste doen in zo’n discussie? Ik leg het je uit.

  1. Luister naar de ander, maar ook écht oprecht!

LuisterenHet belangrijkste om te doen tijdens een discussie is iets waarvan velen de veronderstelling hebben dat ook te doen, terwijl het aantal wat dat ook daadwerkelijk doet wellicht tegenvalt. Ik heb het natuurlijk over luisteren. In elke discussie wordt er over en weer gereageerd op wat de ander zegt, en de een is wat behendiger in het sterk reageren dan de ander. Vaak in een discussie is de luisterende persoon bezig met het analyseren wat er gezegd wordt om een sterk tegen argument, kritische kanttekening, of een ander scherp antwoord te bedenken. Is dit echter wel zo effectief? Luisteren om te reageren, en elkaars ideeën aaneenlopend bekritiseren. Velen hebben voordat de ander de kaken van elkaar doet al het idee dat hij/zij het niet eens is met wat er uit de mond van de ander gaat komen. Wanneer je met deze instelling luistert, houd je zeker een discussie gaande en wordt het een mooie show met dure termen, hele wijze taal en grote ego’s die hun zegje mogen doen, maar bereik je er ook iets mee?

Sta open voor verandering en beschouw elkaar gelijkwaardig
Mijn interpretatie van effectief luisteren is; open staan voor verandering. In concretere termen, een discussie heeft nut wanneer je ervoor open staat om je eigen gedachtegoed en dat van je gesprekspartner naast elkaar te leggen als zijnde gelijkwaardig, het te beschouwen en wellicht tot andere gedachten te komen. Er niet voor open staan in een medezeggenschapsdiscussie is als water en zand samen gooien, mengen, en wachten tot er een nieuw mengsel ontstaat, never going to happen. In discussie termen, je komt nooit samen tot nieuwe ideeën. Dus, zet je ego aan de kant, kijk kritisch en objectief naar je eigen en andermans ideeën en probeer tot nieuwe ideeën en inzichten te komen.

Dit is naar mijn idee echter alleen haalbaar wanneer je ook de tijd neemt om te denken, en wanneer je alleen maar continu aan het reageren bent, lijkt me dit meer goed voor de vorm van de discussie dan het daadwerkelijke inhoudelijke doel.

  1. Zoek eerst naar het echte probleem, voor je met oplossingen komt

Een ander belangrijk aspect bij een medezeggenschapsdiscussie is het oplossen van problemen. Wanneer er een probleem X wordt geconstateerd in de medezeggenschap, worden er vaak gortig oplossingen over tafel gegooid en komen er vaak goed klinkende oplossingen uit de gesprekken. Je zou denken, effectief bezig. Ik deel echter vaak een andere mening wat ik met het volgende voorbeeld in wil leiden: Je auto heeft motorproblemen, je gaat naar verschillende garagebedrijven, en geeft alleen aan dat de motor het niet goed doet en geeft verder geen informatie. Bij alle bedrijven krijg je ongeveer hetzelfde antwoord: “ooh meneer we maken we even onderdeel X en dan doet hij het weer.” De kans is groot dat ze de meest uiteenlopende dingen willen doen om het probleem op te lossen, vaak niet het onderdeel betreffend wat ook daadwerkelijk stuk is, en dus een overhaaste conclusie hebben getrokken van wat het probleem is, al zijn de oplossingen voor de defecten die ze vermoeden op zich passend en goed. Wat ik met deze analogie duidelijk wil maken is hoe belangrijk het is om eerst in de medezeggenschap tot de bodem van een probleem te graven.

Neem de hoge werkdruk van medewerkers op de HU, een bekend probleem bij veel bedrijven. Vervolgens ga je praten en discussiëren over hoe dit opgelost kan worden. Dan eindig je met een lijst oplossingen, suggesties en ben je een hele stap verder, of toch niet? Wat wordt er namelijk verstaan onder werkdruk? Werkdruk zijnde de hoeveelheid werk? Werkdruk zijnde de druk die medewerkers ervaren om kwalitatief goed werk te leveren? Er is zelfs een mogelijkheid dat de werkdruk helemaal niet gestegen is maar doordat medewerkers wellicht minder gemotiveerd zijn, minder plezier hebben in hun werk en daardoor minder druk aankunnen, de werkdruk als te hoog ervaren. Met de wetenschap dat de motor stuk is (basale probleem werkdruk), zijn er dus oplossingen bedacht zonder dat er precies bekend is wat er stuk is. De oplossingen zijn daarom van weinig waarde/relevantie, en eigenlijk had het gesprek omtrent oplossingen nog niet plaats moeten vinden.

Wat zijn nou echt de oorzaken van het probleem?
Eerst moet er dus uitgezocht worden wat het probleem en oorzaak nu echt zijn alvorens in termen van oplossingen te praten. Neem geen genoegen met een simpele constatering van een probleem maar zoek naar de oorzaken en vooral de omstandigheden die het probleem ‘faciliteren’.

 

Stefan tumbnailDit blog is geschreven door Stefan Richie, lid en eindredacteur van de redactie van Vereniging MUST, tweedejaars IBMS student, lid van HSR fractie MUST.